2009 ΤΟ ΦΙΝΤΑΝΑΚΙ ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΘΟΔΩΡΗ ΜΠΑΦΑΛΟΥΚΟΥ

 ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ ΕΥΓΕΝΙΑ ΜΠΑΦΑΛΟΥΚΟΥ

2008 ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ

2005 TO MΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΟΝΤΕΣΣΑΣ ΒΑΛΕΡΑΙΝΑΣ

10 ΧΡΟΝΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΑΝΔΡΟΥ

2004 ΜΑΝΑ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΜΑ

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΔΡΟΜΗΣ ΣΤΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ Θ.Ο.Α

2005 ΣΤΟΥ ΛΙΝΑΡΔΟΥ ΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ

Ο Θεατρικός Όμιλος Άνδρου ανεβάζει το έργο "Ουμπού Τύραννος"

Ο Θεατρικός Όμιλος Άνδρου ανεβάζει το έργο "Ουμπού Τύραννος"

Την δραματική  κωμωδία του Αλφρέντ Ζαρρύ προετοιμάζουν όλο τον χειμώνα ο Θοδωρής και η Ευγενία Μπαφαλούκου με την θεατρική ομάδα   και θα την παρουσιάσουν από τον Ιούλιο στο Δημοτικό Θέατρο Άνδρου.

Ο κος και η κα Ουμπού

Το προκλητικό , ανατρεπτικό και επίκαιρο όσο ποτέ έργο του Αλφρέντ Ζαρρύ ανέβηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1896  και προκάλεσε σκάνδαλο μέγα, με την αθυροστομία του και τον ανελέητο σαρκασμό των ιερών και οσίων της εποχής.  Το έργο αφηγείται την ιστορία ενός φιλόδοξου και δειλού ανθρώπου, την άνοδο του στην εξουσία, και την επακόλουθη πτώση του.

Ο κεντρικός ήρωας  είναι ένας άπληστος, ασεβής, λαίμαργος και ωμός χαρακτήρας που κατασφάζει τη βασιλική οικογένεια της Πολωνίας για να σφετεριστεί το θρόνο.

Φυσικά, αποδεικνύεται υπέρμετρα δειλός όταν καλείται να αντιμετωπίσει τον μοναδικό γιο του βασιλιά που σώθηκε από τη σφαγή...

Εκτός

Φωτογραφίες από τις πρόβες ης παράστασης

ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ Θ.Ο.Α.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ " Ο ΜΙΔΑΣ ΕΧΕΙ ΑΥΤΙΑ ΓΑΪΔΑΡΟΥ" ΤΟ 2004

Τα παιδιά της Θεατρικής Ομάδας Γαυρίου με υπεύθυνη εκπαιδευτικό και εμψυχώτριά τους την κ. Βούλα Βαφάκου, θα παρουσιάσουν το έργο " ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ", την Τετάρτη 16 Μαϊου στις 9.00 μ,.μ. στο Δημοτικό Θέατρο Άνδρου. Ας είμαστε όλοι εκεί να τους εμψυχώσουμε με το χειροκρότημά μας.

 Ο Θεατρικός Όμιλος Άνδρου τους εύχεται καλή επιτυχία και ευχαριστεί θερμά τη Βούλα για την προσφορά της στην ομάδα του Θεατρικού παιχνιδιού μας.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΜΑΣ ΕΡΓΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΟΔΩΡΗ ΜΠΑΦΑΛΟΥΚΟ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΑΣ ΦΕΤΟΣ

Ο Ουμπού Τύραννος (Ubu Roi), του Άλφρεντ Ζαρρύ (Alfred Jarry), πρωτοπαίχτηκε στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου 1896. Από την πρώτη στιγμή με την πρώτη λέξη που μόλις πρόλαβε να αρθρώσει ο πρώτος ηθοποιός,  “merdre,” (κάτι σαν «σκαρτά» η «σκρατά») άρχισαν οι επευφημίες, τα γιουχαρίσματα και οι ζητωκραυγές από τους ένθερμους θεατρόφιλους οι οποίοι δεν έπαψαν να ανταλλάσσουν βρισιές σε όλη τη διάρκεια της παράστασης με αποτέλεσμα να κλείσει το θέατρο και η πρεμιέρα του να είναι και η τελευταία παρουσίαση του έργου. Από ‘κει και πέρα, ο Ουμπού έγινε θρύλος. Το έργο πού σημάδευσε την αρχή μιας νέας εποχής οπού ο καλλιτέχνης εκφράζει τα δικά του συναισθήματα και δεν ακολουθεί τυφλά τις απαιτήσεις μιας αυτάρεσκης και πλαδαρής καλλιτεχνικής κοινωνίας πελατειακά δεμένης με το χρήμα και την εξουσία. Εξπρεσιονιστές, Σουρεαλιστές, Φουρτουριστές, Ντανταϊστές, όλα τα πρωτοποριακά κινήματα της τέχνης του εικοστού αιώνα έχουν διεκδικήσει τον Ουμπού σαν σύμβολο της ανεξαρτησίας τους από το κατεστημένο. Δύσκολα μπορεί κανείς να περιγράψει αυτό το μοναδικό έργο. Ο ίδιος ο Ζαρρύ επέλεξε το οξύμωρο «δραματική κωμωδία» όταν το πρωτοπαρουσίασε. Τερατώδης φάρσα, αναρχική παρωδία, εκρηκτική φαρσοκωμωδία, όλα αυτά κι άλλα πολλά έχουν κατά καιρούς περιγράψει τον Ουμπού στην διαχρονική θεατρική του πορεία. Ότι και να πει κανείς, ο Ουμπού παραμένει μια δυναμική χειρονομία εναντίον τις εξεζητημένης ευπρέπειας και κουτοπονηριάς που χαρακτηρίζει την εξουσία.